PL EN DE ES FR IT RU FI
Struktura

Oryginalna struktura Dzieła Szensztackiego

Dzieło Szensztackie posiada oryginalna, wielopostaciową formę, dla której trudno znaleźć odpowiednik w ramach dotychczasowych struktur Kościoła. Rodziło się ono inspirowane przez ojca Kentenicha otwartego nieustannie na znaki i prowadzenie Bożej Opatrzności. Całe Dzieło obejmuje:

    * instytuty
    * związki
    * ligi
    * Ruch pielgrzymkowy.

Charakterystyczne jest to, że poszczególne wspólnoty nie są od siebie zależne w sposób prawny, ale posiadają pełną samodzielność w kształtowaniu i pielęgnacji swojego życia. Tym, co je łączy i zespala, jest przymierze miłości z Trzykroć Przedziwną Matką, ten sam Założyciel oraz duchowość przez niego pozostawiona, lecz realizowana w różnym stopniu w zależności od formy i stanu, jaki sobie obrała i w jakim żyje każda poszczególna wspólnota. Wspólnym dziedzictwem jest także potrójny cel ujęty przez ojca Kentenicha w następujących sformułowaniach:

    * wychowanie „nowego człowieka w nowej społeczności”
    * ocalenie historiozbawczego posłannictwa krajów chrześcijańskiego Zachodu
    * Zawiązanie i rozbudowanie w Kościele Światowego Związku Apostolskiego.

Czymś charakterystycznym dla Szensztatu jest też to, że przynależność do jednej ze wspólnot nie oznacza różnicy w stopniu hierarchii wobec pozostałych członków Dzieła. O przynależności do danej wspólnoty decyduje każdorazowo indywidualne wezwanie, które Bóg kieruje do konkretnych osób. Obowiązkiem zaś instytutów i związków, według zamysłu Założyciela, jest ponoszenie odpowiedzialności za ugrupowania Ligi i Ruchu Pielgrzymkowego oraz gotowość służenia im na tyle, na ile jest to możliwe.

Ruch pielgrzymkowy

Szensztacki Ruch Pielgrzymkowy powstał wokół sanktuariów Trzykroć Przedziwnej Matki wznoszonych po drugiej wojnie światowej w wielu krajach. Jako wierne kopie sanktuarium w Szensztacie stały się one centrami życia religijnego. Oznaką przynależności do Ruchu Pielgrzymkowego jest regularne pielgrzymowanie do takiego sanktuarium, zawarcie z Matka Bożą przymierza miłości i uczynienie go źródłem duchowej siły i dojrzałej formy chrześcijańskiego życia w zmierzaniu ku świętości dnia codziennego. Ruch pielgrzymkowy nie jest podzielony na stałe i trwałe ugrupowania. Mimo to każda pielgrzymka, zgodnie z pedagogicznymi zadaniami Szensztatu, ma służyć apostolskiej formacji jej uczestników. Tak w duchu odpowiedzialności za chrześcijańskie posłannictwo dokonuje się uaktywnienie co raz to szerszych kręgów ludzi. Dlatego też pielgrzymki do sanktuariów szensztackich nie są na ogół inicjatywami masowymi, ale odbywają się w niewielkich grupach, które otaczane są indywidualną opieką.

Liga Apostolska

Szensztacka Liga Apostolska powołana została do życia przez ojca Kentenicha w 1920 roku. Miała ona umożliwić współpracę w Dziele Szensztackim tym licznym warstwom katolików, którzy nie czuli się powołani do Związku Apostolskiego. Od samego początku podzielona została na samodzielne ugrupowania. W ten sposób ukształtowały się wspólnoty z własnym kierownictwem: ligi księży, mężczyzn, matek, rodzin, pań, chorych, młodzieży… W odróżnieniu od Ruchu Pielgrzymkowego zaakcentowana jest w nich mocniej więź z konkretnym kręgiem osób. Tu jednak również nie zachodzi obowiązek ścisłej przynależności do konkretnej, stałej grupy. Praktykowana jest zaś intensywniejsza troska o życie przymierzem miłości zabezpieczona przez różne, w sposób wolny wypracowane i przyjęte, formy życia. Do najważniejszych zadań członków Ligi należy uobecnianie i realizowanie ideałów Szensztatu w parafiach i diecezjach oraz troska o chrystianizację świata w zasięgu własnego życia i powołania.

Związek Apostolski

Kiedy założone 18 października 1914 roku Dzieło zaczęło się rozszerzać poza okolice Szensztatu ojciec Kentenich powołał do życia w 1919 roku Związek Apostolski. Do pierwszej wspólnoty związkowej gromadzącej na początku wyłącznie mężczyzn dołączył wkrótce Związek Księży Diecezjalnych, Niewiast i Rodzin. Te różne wspólnoty – związki – mają za zadanie takie kształtowanie pojedynczych chrześcijan i całych grup, aby żyjąc zanurzeni w świecie zdolni byli pociągnąć za sobą innych, prowadzić ich i w ten sposób realizować posłannictwo Szensztatu i całego Kościoła. Celowi temu ma służyć w pierwszym rzędzie metoda nazwana przez ojca Kentenicha „apostolstwem życia”. Aby móc zrealizować to zadanie każdy ze związków obiera drogę dążenia do doskonałości w duchu rad ewangelicznych, odpowiednią dla poszczególnych stanów. Należący do nich pielęgnują silne więzi ze swoimi wspólnotami i angażują się w realizowanie ich ideałów. Znają też, w ramach obowiązujących statutów, dobrowolne podporządkowanie się kierownictwu związku.

Instytuty

Aby tak bardzo rozbudowanemu i rozprzestrzenionemu po całym świecie Dziełu dać mocny rdzeń, w którym ideał „nowego człowieka w nowej społeczności” znalazłby odzwierciedlenie w możliwie zwartej formie, założył ojciec Kentenich cały szereg instytutów. Na statucie prawnym instytutów świeckich powstało do tej pory sześć takich wspólnot:

    * Instytut Ojców Szensztackich
    * Instytut Księży Diecezjalnych
    * Szensztacki Instytut Sióstr Maryi
    * Instytut Pań Szensztatu

oraz jeszcze w Polsce nieistniejące:

    * Instytut Braci Maryi
    * Szensztacki Instytut Rodzin

o. Kentenich
Bóg jest Bogiem radości i pokoju!
Beatyfikacja PK
Sługa Boży Józef Engling
Nasze wspólnoty
Szensztacki Instytut Sióstr Maryi jest jednym z sześciu instytutów życia konsekrowanego, wchodzących w skład międzynarodowego Dzieła Szensztackiego. Instytut Sióstr został założony 1 X 1926 r.

Czytaj więcej
Akademia Rodziny
Dach Góra Chełmska
Kawiarenka dialogowa